...

Sevgili Oğlum,

Sana uzun süredir yazmak istiyordum ama hep çekindim. Korktuğum şey aslında hislerimi kelimelere dökecek kadar doğru kelimeleri bulamamaktı. En sonunda cesaretimi topladım ve bilgisayarın başına geçtim. Ama şimdi de nereden başlayacağımı bilemiyorum. Aslında planım sana hem teşekkür etmek hem de seninle birlikte içimde başlayan değişimden bahsetmekti. Ama şimdi düşünüyorum da... en başından başlamak en doğrusu olacak.

"En başı" derken, gerçekten en başından...

İnsan bazen bir şeyi hayal eder ve olur ya... İşte sen de öylesin. Her ne kadar 2019’da doğmuş olsan da, ben seni çok daha önceden düşledim. Annenle tanıştığım andan itibaren, onun ne kadar iyi bir anne olacağını biliyordum. Onunla birlikte bir erkek ve bir kız çocuk yetiştirme hayalini o günlerden kurmaya başlamıştım.

Sen doğmadan önce annenle seni hayal ederdik; ama bugün görüyorum ki, sen hayallerimizin çok ötesindesin.

İsmin başından beri belliydi: "Balkan". Annenle birlikte çimlere uzanıp gökyüzüne bakarken senin şu anki, 6 yaşındaki halini hayal ettiğimi hatırlıyorum. Dalgalı, kıvırcık, kumral saçların... Güldüğünde küçülen kahverengi gözlerin... Yanakların... Ve seninle yaptığımız güreşler – ki bazen senin kazandığın...

Sana olan sevgimi anlatmak kolay değil.

Normalde unutkan bir adamımdır. Ama seninle yaşadığım anlar öylesine özel ki, sanki genetik kodlarıma işlendi hepsi.

Büyüyünce belki bunların çoğunu hatırlamayacaksın. Çünkü bu yaşlardaki anılarda genellikle kötü olanlar kalır; en azından bende öyle olmuştu. Ama ben, seni ilk gördüğüm anı hiç unutamam.

Seni hastanede ilk kez pencerenin arkasından gösterdiklerinde, seni odadan uzun süre çıkarmamışlardı. Hiç susmadan ağlıyordun. Hayatımda ilk kez böyle ağlayan bir bebek görmüştüm... O da benim oğlumdu.

Sen ağlarken neden hiç kimsenin birşey yapmadığını hemşirelere defalarca sordum. Annen sezaryen olmuştu, anesteziden çıkmadan seni emziremezdi.

Tıpkı diğer bebekler gibiydin, hiç kimseye de benzemiyordun. Sana ilk baktığımda belki biraz "çirkin" olduğunu bile düşünmüş olabilirim (beni affet). Ama o sendin işte. "Balkan". Yıllardır hayalimde olan o bebek... Gözyaşlarımı tutamadım.

Sonra büyümeye başladın...

İlk kaka yapışın, ilk mama yiyişin, ilk su içişin, ilk kucağımda uyuyuşun, ilk “baba” deyişin, ilk emeklemen, ilk adımların... Hatta ilk “sohbetimiz” (agumugudagadugu)... Hepsi aklımda.

Bu bile başlı başına muazzam bir his.

Ve şimdi... artık 6,5 yaşındasın. Bu yıl okula başlıyorsun. Seninle birlikte ben de yeniden büyümeye başladım. Seninle birlikte öğreniyor, seninle birlikte değişiyorum.

Şu an 6,5 yaşındaki Balkan’a bakıyorum... Ve sen, hayalimdeki Balkan’ı çoktan geçtin. Seninle gurur duyuyorum. Hep de duyacağım. Ne yaparsan yap, hep yanında olacağım.

Seni çok seviyorum.

Baban.